Daan

Een zorgenkoning van amper negen.

Waar is nu je aanstekelijke lach,

en je jeugdig gevoel van vrijgevochtenheid.

Welke levenslessen moet je nu leren??

Een speciaal kind ben je sowieso,

genetisch misschien niet hard verwend.

Toch kon ik veel van je leren,

hoe om te gaan met een jongenslach.

Soms stelde je me moeilijke vragen,

Waarnaar ik nu enkel kan verlangen.

Voor mij ben jij het ideale neefje,

als opstapje naar eigen kindergeluk.

Apart, speciaal, misschien wat vreemd,

maar voor mij normaal en o zo vertrouwd.

Binnenkort kunnen we weer samen spelen,

als je mij nog niet bent ontgroeid.

Imsomnia

Langzaam kruipt de grote wijzer naar de 12,

de kleine wijzer lijkt wel vastgevroren op de drie,

een constante stroom van vage, banale gedachten

tikt tegen je hersenpan, de minuten rijgen zich

aan elkaar als het landschap vanuit een trage trein.

Je probeert je het monotone dokkerende geluid

van de trein voor te stellen.  Een geluid waarvan je

ooit in slaap bent gevallen.  Ooit, een eeuwigheid

geleden lijkt het nu. De moeheid, die al tijden onder

je lenden zit, knaagt langzaam verder aan je.  Je

knikkebolt en draait je voor de zoveelste keer

op de andere zijde, terwijl je je van de indruk probeert te

ontdoen dat die achteloos neergeworpen boeken naar je

beginnen te grijnzen.  Zuchtend sta je op en probeer

je je wankele grip op de realiteit te herwinnen.  Het is weer ochtend.

Ramp op pukkelpop

Het is moeilijk onder woorden te brengen,

wat men moet voelen als getuige van een ramp.

Een feest van muziek, jeugd en amusement,

afgesloten met een  windvlaag als deus ex machina.

Tragisch is het verlies van 4 levens altijd,

dramatisch de paniek die dan ontstaat.

Doden en gewonden op een feest van de jeugd,

die nu enkel kan rouwen en verwerken.

Toch moet Pukkelpop blijven bestaan,

Alhoewel het huidige feest eindigde met een drama.

Want hoe kan men afsluitend het beste verwerken,

door voluit te leven en de dood tijdelijk te verslaan. 

Land in verwarring

We leven in een land in verwarring,

als een kat in een kamer vol schommelstoelen,

samen leven we als kat en hond,

Vlaanderen en Wallo-Brux in een verbond.

Sommigen roepen om een te blijven,

anderen om een scheiding van tafel en bed.

Beschouwen we dan Brussel als kind van de rekening,

vechtend om de liefde van de gewesten.

Wat de oplossing is, zullen we hopelijk snel weten,

misschien een verstandshuwelijk of zo een lat,

ware het niet dat we moeten samenleven,

met misschien wat alimentatie naast mekaar.

Populistische profeten aan elke kant,

de grote waarheid verkondigend,

wie moeten we dan geloven,

waarschijnlijk alleen ons verstand.

Nonsenspoëzie tegen een kater

Ben je dan al klaar om 17 uur,
kan je dan al vertrekken,
met het trekken van gekke bekken,
buiten wacht de ontwenningskuur.

Buiten straalt het heldere licht
en begint het zachte bonzen,
dan kan je nog enkel maar slonzen,
kom doe die oogjes maar halfdicht

Ingespannen zwetend tot in Deurne,
waar een warme maaltijd wacht
en elkeen zacht naar je lacht,
zoals een zeehondje in Veurne.

Dromen

Iedereen is samengesteld uit dromen,

sommige kleiner dan de muizenkeutels

achter de koelkast, sommige groter dan

de Boerentoren in mijn mooie stad.

Dromen worden soms vervuld,

maar meestal niet ingevuld. 

Dagdromen, fata morgana’s, mirages,

luchtspiegelingen of nachtmerries.

Van elke soort bestaan er veel te veel,

als mensen bij de eerste solden.

Dromen zijn bedrieglijk, als ze het

dwaze hart influisteren wat je moet doen.

Maar soms blinken ze als groene

smaragden in het oog van de gelukkige

delver, als de toeters en bellen van

de gokker in een betoverend casino.

Soms jaag ik mijn dromen na,

zoals een jonge kat haar ongrijpbare staart.

Soms krimp ik in, als de realiteit

dramatischer lijkt dan de ergste droom.

Maar toch kan ik hen niet missen,

ze kruiden mijn bestaan.  En ooit

zal ik je vervullen, mijn grote droom

al was het maar als ik droom.

De vriendschap

Soms is het moeilijk uit te drukken

wat het bloedrode hart vermoedt,

het woord is vaak als een vleugel

van de stilte, of een net ontstoken lucifer.

Soms begripsvol en tijdloos, als ware het

om het oneindige te herbeginnen,

soms wraakroepend en eindig

als een woest uitslaande heidebrand.

Soms is het moeilijk te vatten,

wat het bloedrode hart vermag,

beschermend als een leven gevende navelstreng.

Soms is het moeilijk te begrijpen,

wat het half koude hart vermag,

grote vreugde schenkend aan een kleine mens.