Oudjaar

Het is weer de tijd van het jaar

de scharnier van oud naar nieuw

een dag van exces en festiviteit

om het oude jaar een zetje te geven

Vanaf nu beschouwen we 2011

als het verleden, het heden wordt het

 verleden en de toekomst het heden,

2012 behoort niet langer tot het rijk van Nostradamus.

Vanaf nu wordt 2011 versierd met

spinnenwebben van gekleurde waarneming,

maar of het nu een topjaar of een annus

horribilis is, het is onherroepelijk voorbij.

Het nieuwe stopcontact

Gisteren heb ik mezelf verbaasd, en niet voor het laatst
een mooie zaak als je jezelf weet te verrassen op je
misschien is er dan toch wat vanaan, aan die
mooie stelling dat je nooit te oud bent om bij te leren

Gisteren bemerkte ik tot mijn ontzetting dat
een van mijn stopcontacten er redelijk zwartgeblakerd
uitzag, met een gat dat plaatselijk geel zwart verkleurd was en
vergroot alsof een duistere natuurkracht naar buiten was geperst

Toch maar naar de Gamma getogen om een nieuw te halen alhoewel
de grote overvloed aan mij onbekende haakjes en klemmen en
geïnteresseerde klussers mij meestal herinnert aan mijn eigen
gebrek aan techniciteit en vervreemding van de mannelijke kunne

Thuis aan de slag gegaan, zonder electriciteit, want ik
ben toch wars van enig elektrocutiegevaar, met pillamp en turnevies,
bleek het plaatsen eigenlijk een kinderzaak, en kon ik na enige tijd
trots beweren "ik ben een echte man met poten aan zijn lijf"

Uitgeverij vrijdag

Vandaag iets gelezen in de krant,
iets wat me opviel, mijn aandacht wekte
niet het wereldnieuws, niet de politiek
nee, het verhaal van een 36-jarige dichter

Debuteren op je 36 is dus ook mijn droom
die door iemand anders is vervuld
misschien is het echter wel beter te zeggen
dat ook mijn droom werkelijkheid kan worden

Toch maar de naam van de uitgeverij onthouden
en ook eens polsen naar mijn poëtische mogelijkheden
al was het maar om een plaatsje te veroveren onder de
literaire lappendeken van de poëzie

Iris

Zaterdagavond op bezoek bij een vriendin,

het feestje was in volle gang, uitgelaten

oude vrienden die elkaar nog eens terugzagen

na een veel te lange tijd van werk en gezin

Iris, een oudgediende van de partyscene,

nu al een tijdje moeder tegen wil en dank

straalde bij het aanzien van haar living, temidden

van opgestapelde dozen heerste nog de sfeer van toen

Toch was er wel wat veranderd, want ondanks

de losse sfeer kloeg ze over eenzaamheid die gelukkig

al snel verdween na een rake opmerking over haar

derrière en een plagerige arm rond haar middel.

Iris lachte weer en voelde zich terug het object

van mannelijke aantrekkingskracht en sexuele

verlangens, zoals vroeger kon ze kiezen uit

aanbidders met als enige wens bevrediging.

De zwarte kat die Kerstmis stal

Elke morgen kom ik naar beneden naar

een bevreemdende afgetuigde boom, de plastic

boom heeft met ruim verschil de strijd verloren

tegen de kat die ik liefkozend den duvel noem.

Takken troosteloos naar boven in een

ontnuchterende eenzaamheid, kerstbollen

overal verspreid over mijn living, wat overblijft

is een haveloze plastieken restant van de kerstgedachte.

Nu wordt het echt tijd om haar te verbannen,

voor haar is er geen plaats meer in de kerststal.

Dat ze haar strijd tegen de commercialisatie

van Kerstmis maar gaat voortzetten in de garage.

Gestolen momenten van tederheid

Elke morgen tussen zes en zeven

steel ik momenten van tederheid.

Elke morgen tussen zes en zeven

lees ik de krant met Zohra, de zwarte kat.

Routine is wel aan mij besteed,

opstaan op mijn vaste uur, zwarte koffie laten

pruttelen, de krant uithalen en de eerste

trek behoren tot mijn vaste genoegens.

Elke morgen spreid ik de krant uit op de koffietafel,

waarna ik gezelschap krijg van Zohra, lang uitgestrekt

op de kop van de dag, bekijkt ze mij quasi verwijtend

en mijmert over de waan van de dag.

De beslissing van Pascal Smet

In september was er een donderslag bij heldere hemel,

Open School werd met een pennentrek iets meer gesloten.

Mensen zonder papieren genieten niet meer van het

recht op onderwijs.  Nu moeten ze manu militari

worden geweerd uit de klas, met de nodige drama’s tot gevolg.

Mensen zien hun kansen slinken op de gewenste documenten,

hun wil tot integratie haast onmogelijk aan te tonen.

Pascal Smet heeft zeer willekeurig beschikt zonder

raadpleging van het middenveld, sans papiers kunnen toch niet stemmen.

Pascal Smet komt niet terug op zijn beslissing, tenzij

het grondwettelijk hof anders beslist.  Spijtig genoeg

leeft dit debat niet bij het grote publiek en is elke harde

beslissing koren op de molen van een rechts kiespubliek.

Ach, een politicus leeft bij de gratie van zijn populisme,

draaiend naar de waan van de dag of andere krantenkop.

Al zei Kennedy toch wel dat het nemen van

een impopulaire beslissing het teken is van echte politieke

moed in True Faces.

Voor Pascal Smet is het nemen van een impopulaire

beslissing misschien wel politieke zelfmoord, al

besluipt me toch het gevoel dat Piqué wel eens

gelijk kon hebben toen hij Smet benoemde als onbenul.