Eline

Ik ging op bezoek bij Marijke,

op bezoek bij haar nieuwe baby

en had schrik voor een verfrommeld gezicht,

en een uitgeputte nieuwe mama.

Maar ik werd verrast door een godenkind,

mooi als enkel familie kan zijn.  De kamer

oplichtend in een stille slaap met gelukzalige

glimlach, de trots van haar fiere ouders.

Vertederend als een reuzengrote teddybeer,

een kind met een stralende toekomst.

Duizend zonnen mogen haar begeleiden

op haar verre tocht richting maturiteit.

Wachten

Soms verdoe ik mijn tijd met wachten, wachten

op personen, wachten op een bepaald uur.

Dan worden seconden minuten, en lijkt een

kwartier een kleine eeuwigheid lang te duren.

Dan denk ik na over de relativiteit van de tijd,

over het explosieve snellen van tiktak minuten

en het kruipen van fluisterende seconden

al naargelang het te verwachten plezier.

Als ik sta te verkommeren in de dagelijkse

file, verglijden de minuten volgens de nog

uit te voeren arbeid en mijn immer

aanwezige woekerende zenuwachtigheid.

Toch moet ik ook beseffen dat mijn ervaring

ongerijmd is, en tijd altijd voortschrijdt volgens

haar vaste stramien, althans zo zou het moeten,

als mijn horloge niet was blijven stilstaan op acht uur.

BHV

Het is dan toch gelukt, een propere splitsing

van een kieskring, de ontwarring van de

gordiaanse knoop.  Niet door het zwaard wild te

hanteren, maar als het ware met een scalpel.

Compensaties werden toch gegeven, beide

kanten verdedigen hun visie, dus een perfect

compromis wat enkel wordt afgewezen door

de hardliners aan gener uiterste zijde.

Misschien verdwijnt dit symbooldossier

dan eindelijk uit de aandacht, na liefst

40 jaar loopgravenoorlog met ingegraven

strijders die het mosterdgas niet schuwden.

Misschien hebben we vandaag geschiedenis

geschreven, wat moeilijk is vast te stellen zonder

het vergrootglas van de geschiedenis, laten we het

er maar op houden dat een belangrijke stap is gezet.

Cursisten

Honderden cursisten, samen in onze school,

samengebracht door het toeval van het lot,

door geografische toevalligheden of eerdere familie

om Nederlands te verwerven, al of niet met een accent.

Is het dan niet opvallend om een inburgeraar

te horen spreken met een tongval zo dik als boter,

Berberse, Arabische en Boomse klanken

te weven tot een dik klanktapijt.

Kan men dan niet spreken van integratie,

bij het horen van een perfecte vuile Antwerpse oa,

misschien niet voor ivoren taalpuristen,

maar zij leven dan ook niet in de realiteit.

Gisteren was er weer sprake van een taalverwarring,

waar ik sprak van een kop en een tas,

en eventueel ook over een gat, dan spreek ik immers

niet over de ozonlaag, maar over dialectisch drinkgerei.

Kater

Langzaam word ik wakker na een lange nacht

vol alcohol en karmendijs, de nacht was kort

en gevuld met vreemd vluchtige dromen.

De middag hebben we al lang de rug toegekeerd.

Ik knijp mijn ogen dicht tegen de opdringerige zon,

en drink gulzig van elke aanwezige fles.

Ik strompel halfnuchter rond en wacht tot het

benevelende bonzen aan mijn slapen wil verdwijnen.

Tergend traag ruimt de verdwazing plaats voor

een steeds hardnekkiger wordende realiteit.

Ik probeer de brokstukken van een wilde nacht

te reconstrueren aan de hand van geheugenflitsen.

In de spiegel kijken is een zware opgave,

om geconfronteerd te worden met de menselijke

aftakeling na een avondje stappen.  Ik vervloek

de drank en zweer hem af voor de duizendste maal.

Pan-Arabië

Overal in de Arabische wereld winnen revoluties

en volksbewegingen aan belang.   Oproepen op

sociale media, Twitter en Facebook vernietigen

beschamende pogingen tot repressie en censuur.

Na Ben Ali, Moebarak, El Khadaffi valt ook te vrezen

voor Bashar Al-Assad, de dood, de gevangenis , of luxueuze

ballingsoorden lijken de enige uitweg voor gevallen

dictaturen van het smerige onderdrukkende soort.

Belangrijker nog voor het westen is misschien niet

het vallen van oude bondgenoten in de strijd tegen

de Moslim Broederschap, maar het feit dat geen van

deze opstanden zich inspireerde bij Bin Laden Osama.

Overal in de Arabische wereld vrezen verstarde

regimes voor hun vege hachje, dat het vuur dat

ontstoken is door  zelfontbranding ook overslaat

naar hun hoofdstad of vreet aan hun meegegraaid geld.

Ik wens hen veel succes, mijn vrijgevochten Arabische

kameraden.  Jammer genoeg leidt de weg naar

democratie niet langs rozen en maneschijn,

maar alleszins is het beter dan het verdreven alternatief.

De politieke stilstand

Vandaag keek ik naar het nieuws

en liet ik me vertellen over de politieke

impasse.  Toch werd er weeral gesproken

over bijeenkomsten van de laatste kans.

Een ultieme vergadering, de laatste rechte

lijn, overal synoniemen van een historische

finaliteit.  Het lijkt me echter dat het belang

van de politiek schromelijk wordt overschat.

Compleet overbetaald en in stand gehouden door

de politieke media, retorica als enige verdienste.

Uiteindelijk brokkelt het vertrouwen af in de

waarde van deze zelfverheerlijkende klasse.

Stapje voor stapje evolueren de gedachten,

het taboe op de scheiding is sinds de jaren

‘60 verdwenen, maar toch lijken enkelen te

lijden aan absoluut gerechtvaardigde verlatingsangst.

Daarom verdwijnt het geloof in de politiek als

heersende klasse, en wordt er uitgekeken naar

burgerinitiatief.  Toch valt het te betwijfelen wat het

gevolg is van de blinde kracht van de onverschillige massa.