Het bejubelde vers

Zacht zingt in hem het grote lied

het bejubelde vers

maar hij brengt het niet tot uiting

hij brengt het niet klaar

Zacht looft hij de bomen
het vergulde blad
de ademtocht die hem verder brengt
dan zijn eigen dorp

De zachte stap
die hem verwijdert
van zijn eigen kerker in het groen
de groene tuin met gele bloempjes
die parmantig de kop opsteken als de kont van een negerin

Fout woord, foute associatie,
ik laat het staan
geen schrik voor het zwarte gat, althans niet in tekst en beeld

Foute dichter, foute man,
waar blijven mijn bejubelde verzen,
waar blijft mijn applaus
ik zoek het op als een verdwaalde bedoeïen
in de onmetelijke woestijn
zonder jou kan ik niet leven,
met jou te leven is onmogelijk
niet leven is onmogelijk
zonder jou

Begeerte naar verlichte verlossing

Samengebald verlangen

verterende behoefte

langzaam verdwijnt de realiteit  in de kieren van mijn geest

de kieren, de raten verraden mijn verlangen

mijn begeerte

De dagen duren nog lang 

de nachten zijn kort

ik zoek koortsachtig naar het grote gelijk

de verwensingen stapelen zich op

mijn opgejaagdheid, mijn koortsachtige drift

Zenuwen strak gespannen,

mijn blikveld vernauwt

de drang tot vernielen en vechten zweept door mijn bloed

Kon ik me maar verlichten

kon ik de drift gewoon de kop inslaan

zonder begeerte, zonder verlangen

kookt het bloed in blauwe aderen

Ik kijk naar mijn gezicht

vertrokken in een groteske grijns

het masker valt langzaam af 

de beschaving is verloren

althans in mijn bloedend hoofd.

Wassen beelden sterven tergend traag de dood van een wassen clown,

die geen beterschap ziet

in de vriescel van zijn geest.

Angsten, woede, drift razen om de heerschappij,

als ik kon voorspellen wie zou winnen,

ik liet het u weten

maar vast staat al,

vanzelfsprekend,

dat het geen Duitser gaat zijn.

 

 

 

Ik zeg niets, jij nog minder

Langzaam bliksemen we nietszeggend in levens naast mekaar

ik zeg niets, jij nog minder

de aanstekelijkheid van het rotte humeur

gedoopt in zonneschijn en warmte

Wat valt er nog te zeggen,

tenzij grove verwensingen

ik herlees Jotie nog maar eens

zijn stijlvolle woorden afgewisseld met een banvloek

Vallen we te vergelijken,

ik vrees het niets tenzij vandaag dan in slecht humeur

en nietszeggendheid

Stokstaartgewijs

Charles Baudelaire: "La plus belle des ruses du diable est de vous persuader qu'il n'existe pas." ("De grootste truc van de duivel is u ervan te overtuigen dat hij niet bestaat.") in Le spleen de Paris (1862)

"The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he didn't exist."

Verbal Kint (The usual suspects)

 

De dood,

de zachte vijand, de harde vijand, de onverslaanbare tegenstander

Is het paradijs niet enkel een utopie die is ontstaan van de intelligentia

die de arme verpauperde bevolking in de pas wouden doen lopen?

Is het een vrijplaats waar een zelfmoordterrorist 40 maagden vindt?

Een plaats van rijstpap met gouden lepeltjes?

De tuin van Eden?

Ik heb je al teveel meegemaakt,

als ik zo vrijpostig mag zijn je te personifiëren,

Charon, gids, veerman,

waar zijn de munten op mijn oogleden om je te betalen?

Gruwelijk monster, achterbakse troubadour,

venijnig serpent...

Ik nader mijn komst met nog een sigaar,

kan ik je overtuigen me nog even te laten staan

op het voetbalveld tussen de witte lijnen?

Of word ik naar de kant gehaald,

en terstond vervangen wegens ontoereikend spel,

word ik genadeloos afgebrand,

"Talent was niet aan hem besteed?"

Laat iemand nog een traan als ze mij niet meer vinden  tussen,

 de dromen van verwijderde vrienden en de brokstukken van het leven?

De meerkat richt haar staart op,

en stokstaart de omgeving,

volgt daar mijn volgende tegenstander

in het eindspel van mijn leven?

Ik verwacht je binnenkort,

in welke vorm dan ook,

je transformeert als een kameleon

die door de flikken wordt tegengehouden voor een drugscontrole...

 

Zacht fluister ik je naam,

nog even schud ik je van me af,

als de wielrenner die het ruime sop kiest,

maar achternagezeten wordt door een jagend peleton

in de waanzin van een massasprint.

Zal ik de eerste zijn die de meet overschrijdt

en dan juichend de handen in de lucht steekt

bij het hervinden van teerbeminde vrienden, familie en een lang vervlogen vader?

Word ik enkel geest,

laat ik het lamlendige lichaam achter me,

bereik ik het Nirvana of het Walhalla,

gezeten tussen de goden hervond hij zijn plaats 

in de orde der dingen.

De stilte doorbroken

Zachte woorden kelen de stilte in onvermogen

ik regen je aanwezigheid in mijn geest

 groene oase, dorp aan de schelde

pad tussen de bomen in krampachtige vormen

vervormd in jaren en ringen

wat dreef je om zo te evolueren in een orgie van verwrongen takken

ik zuig je aanwezigheid in me op

je krijgt een geest in mijn plaats

de gedichten kregen een prominente markering

wisseling van Chinese elastiek en stevig staal

ongeëvenaarde balancering van verzen in al hun verbijsterende kracht

tot enerverend ontroeren

.

Groene long, verbeten domein

bocht aan de schelde

Notelaer

netelig probleem, problematische netel

schepsel van mijn verbeelding

Laat me verdwalen tussen je dwaallichtjes

laat me bepalend zijn voor je groene voeten

wandelen tot kunst verheven

in een samenzijn van poëtische vrienden

De zachte zomer van onbeperkte mogelijkheden

Zachte zonneschijn, temperatuur stijgend

luisterend naar wat favoriete muziek

een voormiddag gevuld met flirten en zoetigheden

mijn humeur klaart op, een brede glimlach verschijnt

vanavond moet het gebeuren,

dan wordt het feest,

dan gaan we naar vrienden,

dan gaan we naar café

waar onbestemde meisjes in korte rokken met prachtige zomerbenen

mijn oog kruisen,
in een samenspel van ondoorgrondelijkheden

ik kijk diep in haar ogen

en denk aan onze eerste kus

aan het kraam met kibbelingskes

een trage glimlacht verschijnt die uitdeint naar een verbrede grijns
mijn humeur raakt een gevoelige snaar
vrolijke uitbundigheid in een notedop
de vroege middagdronkenschap omarmt me als een lang vergeten vriend
en zoent me vol op de mond
mijn pupillen dansen een trage wals, mijn papillen tintelen
van de sensaties die ik hen met mondjesmaat voer
zachte vrolijkheid overspoelt mijn systeem
het beest ontwaakt, de duivel kleedt zich voor het grote feest
en neemt afscheid van de werkelijkheid
morgen zal hij haar terug in de ogen kijken, maar niet vannacht
vannacht is het uur van de wolven, van de bierstekers met branie,
de zomer zoemt van verwachting
en groet me met een brede zwaai
mijn zomer kan beginnen in de ogen van een vreemde,
ik verlang naar je zachte weerspel
je wellustige schouderophalen
de dag vervliegt in een draaierige duikvlucht naar de aarde
maar ik land zacht op een perfecte boezem,
en brede schouders
Atlas draagt me op handen,
de wereld is even van mij in al zijn heerlijkheid
mooier kan een dag niet worden
als je geest de vrolijkheid bevriendt.

Krakende Schadenfreude

De maatschappij is ziek

en drijft op paarse wolken van afgunst en achterdocht

gebroken vleugels, geknakte dromen

en dromerige jachten

de maatschappij staart je aan

en bestudeert je radeloze motieven

het slechtste in een mens, de krakende Schadenfreude

het leedvermaak van de alligator

het sissende van de kronkelende slang

klagers drijven dromers tot wanhoop

NIMBY

symboliseert de macht van de enkeling en het failliet van velen

de machteloosheid van de enkeling tegen de bureaucratie

de gedragen weerzin tegen het onvermijdelijke

het hoofd hoog houden in een moeras van verdachtmakingen

en omgekeerde bewijslast

ik pleit à decharge

en verlies me in de willekeur van het vonnis

donkere onweerswolken regenen in een gestage stroom 

van zure regen,

wat brengt er nog hoop in verziekte geesten

die teveel onrecht hebben aanschouwd

om nog normaal te kunnen denken

en het abnormale normeren als standaard

ik bezing de stille traan

het verloren geluk

de stille getuige

van menselijk ongeluk

de parade van onmacht en woede,

de geestdrift die verstilt

Ik laat even het hoofd hangen

in een onbewaakt moment

tot ik weer de perfectie zie

van een verwante ziel,

trek ik me terug in de kerker van mijn geest om even te hergroeperen

De wellust van zo-even

de trage processie

het stuit me tegen de borst

lastig om vooruit te komen

als de hoop is weggenomen

Maar ik ben opgelucht, ik heb geventileerd,

mijn zorgen van me afgeschreven,

misschien zit u nu met een wrang gevoel,

van leedvermaak of medelijden,

beiden is onaanvaardbaar voor een onafhankelijke ziel

Morgen sta ik er weer, met de rug gerecht,

maar nu moest ik me even laten gaan 

in een golf van turquois zelfmedelijden,

zelfkastijding en onbegrip

voor een barse wereld, waarin de ziel tot vluchteling wordt

van een denkbeeldig leger van bureaucraten