Gestolen momenten van tederheid

Elke morgen tussen zes en zeven

steel ik momenten van tederheid.

Elke morgen tussen zes en zeven

lees ik de krant met Zohra, de zwarte kat.

Routine is wel aan mij besteed,

opstaan op mijn vaste uur, zwarte koffie laten

 pruttelen, de krant uithalen en de eerste

 trek behoren tot mijn vaste genoegens.

Elke morgen spreid ik de kant uit op de

eettafel, waarna ik gezelschap krijg van Zohra.

Lang uitgestrekt op de kop van de dag, bekijkt ze

mij quasi verwijtend en mijmert over de waan van de dag

Een eigen stek

Soms is het moeilijk te bepalen,

waarnaar een levensweg leidt.

Verdwaald in het uitbundige leven,

met een kapot kompas.

Langzaam vind ik mijn richting,

steven ik af op een eiland,

met havana rum en palmbomen,

bloemenslingers en vrouwenzang.

Dan pas zal ik stranden,

als de bloedrode zon ondergaat,

de meeuwen niet meer schreeuwen,

en de zondige sirenen stoppen met hun lied.

Dan heb ik mijn thuis gevonden,

weg van alle verlokking en zotternij.

Dan zal mijn hart niet meer razen,

en ben ik verder weg van huis dan ooit.

De eerste file

Vandaag was het weer zover,

de eerste werkdag, en een korte rit naar het werk

ontsierd door een lange file, op een kort traject.

De dagdagelijkse sleur van een pendelaar.

Norse blikken van de ene naar de andere,

plaats bezettend op de autobaan.  Twijfelend,

weifelend van strook naar laan,

de auto vervloekend die je de pas afsnijdt.

Verlangend kijk ik naar de laan der pech,

en neurie ik een recente hit.  Voluit zingen gaat me

toch te ver, rijdend op de autostrade van de tristesse,

gelukkig wacht me op het werk een vet loon.

De eerste dag

Vandaag is het de eerste dag,

Maandag, het begin van het lange werkjaar.

Een dag van bezinning, van collega’s zien,

Van vervlogen verhalen en het laatste vakantiebruin.

Vandaag is het begin van een gevulde tijd,

van het leven als leraar Nederlands.

Leraar van mooie en moeilijke woorden,

en een vleugje grammatica.

Gisteren was het de laatste eindeloze dag,

van terrasjes en palaveren met vrienden.

Gisteren was het einde van een mooie tijd,

nu is het weer wachten tot gisteren morgen overschrijdt.

De laatste dag

Vandaag is het de laatste dag,

zondag, einde van een lange vakantie.

Maar toch leek hij te kort, in dagen

voorbijgevlogen tot het bittere eind.

Vandaag is het einde van een zorgeloze tijd,

van het leven als student.

Student van het zalige leven,

nietsdoen verheven tot een kunst.

Morgen is het beginnen met een vergadering,

met eindeloos praten over het nieuwe jaar.

Morgen is het einde van een mooie tijd,

van te leven alsof er geen morgen bestaat.

Daan

Een zorgenkoning van amper negen.

Waar is nu je aanstekelijke lach,

en je jeugdig gevoel van vrijgevochtenheid.

Welke levenslessen moet je nu leren??

Een speciaal kind ben je sowieso,

genetisch misschien niet hard verwend.

Toch kon ik veel van je leren,

hoe om te gaan met een jongenslach.

Soms stelde je me moeilijke vragen,

Waarnaar ik nu enkel kan verlangen.

Voor mij ben jij het ideale neefje,

als opstapje naar eigen kindergeluk.

Apart, speciaal, misschien wat vreemd,

maar voor mij normaal en o zo vertrouwd.

Binnenkort kunnen we weer samen spelen,

als je mij nog niet bent ontgroeid.

Imsomnia

Langzaam kruipt de grote wijzer naar de 12,

de kleine wijzer lijkt wel vastgevroren op de drie,

een constante stroom van vage, banale gedachten

tikt tegen je hersenpan, de minuten rijgen zich

aan elkaar als het landschap vanuit een trage trein.

Je probeert je het monotone dokkerende geluid

van de trein voor te stellen.  Een geluid waarvan je

ooit in slaap bent gevallen.  Ooit, een eeuwigheid

geleden lijkt het nu. De moeheid, die al tijden onder

je lenden zit, knaagt langzaam verder aan je.  Je

knikkebolt en draait je voor de zoveelste keer

op de andere zijde, terwijl je je van de indruk probeert te

ontdoen dat die achteloos neergeworpen boeken naar je

beginnen te grijnzen.  Zuchtend sta je op en probeer

je je wankele grip op de realiteit te herwinnen.  Het is weer ochtend.