maandag 3 december 2012

Een vriendin met verlies

 
Een fantastische vriendin met pijn aan het hart
als ik kon, ik was direct in de auto gestapt
en had je geknuffeld tot je niet meer kon
je tranen weggeveegd met een warme hand

Een vriendin met verlies voel je tot in het diepste van je hart
alsof de pijn tastbaar is, het verlies onuitwisbaar
ik kan je alleen maar zeggen, het verdriet slijt
maar niet meteen, niet zoals je het zelf wil
 
Op droevige momenten komt de pijn boven
als een duivelse boomerang, gegooid op een
moment van nood, die je onbewaakt overvalt
als je het minst verwacht, op een slecht moment

Lina, ik wou dat ik beter nieuws voor je had
maar iets anders had je waarschijnlijk niet verwacht
al kreeg ik je al aan het lachen, al voel je je misschien schuldig daarom
het leven gaat door, dat is de belangrijkste les
al staat het voor jou hopeloos stil
met een overvolle kop

Lina, ik bied je een schouder,
en een luisterend oor, ik tref je waar je
wil, veilig achter het scherm, de schrijffouten
neem je maar voor lief, je gemoed wil ik verluchten

Als slot bied ik je wat foto’s
niet van verlies of van rouw
daar heb je binnenkort al genoeg van
maar van onnozeliteiten
is het niet daarom dat je met mij belt
de nar, die soms ook waarheden vertelt
al is het aan jou uit te maken wanneer











De eerste sneeuw

Ik ben niet meer ontroerd van de eerste sneeuw
ik ben tezeer verhard, al teveel tranen vervloten
tenzij ik Igors eerste onzekere pasjes zie in de sneeuw
een hoog opgeschoten kater met witte sokjes en een ganzenpas

Lang geleden, ik vrees 20 jaar
toen Nina De Man nog gewoon chauffeur was, en geen BV
gingen we naar de cinema, Metropolis in Antwerpen
met een Zuid-Amerikaanse vriendin op het late uur

Buitengekomen was de grijze parking
omgetoverd in een prachtig winterlandschap,
maagdelijk wit en onbetreden, daar boven aan
de trappen van Metropolis zag Zuid-Amerika
haar eerste sneeuw

Spontaan biggelden tranen over zongebrande
Indiaanse wangen, een woordenvloed verstomd
tot een stille OOOOOOH, ik keek naar haar en
ik was even stil, een jubelmoment daar aan de trappen

We speelden aan de trappen met sneeuwballen,
even alleen op een onbekende wereld, ik was ontroerd,
slechts een student in Antwerpen in de eerste sneeuw
 
Nu ben in niet meer ontroerd, door de eerste sneeuw
tenzij ik terugdenk aan Zuid-Amerika
en haar grenzeloze verbazing en cultuurmelancholie
dan ben ik ontroerd, getroffen als ik ben door de eerste sneeuw







 

Ochtendlijke matinaliteit

Dwaas sta ik op, met verwarde kop
zwaar van dromen, wallen ongekend
haren ongetemd pieken naar alle kanten
ik zet mijn GSM op, vreemde verbondenheid

Een voor een starten hersencellen op
als een oude PC die zijn beste tijd heeft gehad
ik zucht en kreun, een oude stoommotor
die het tijdperk van de elektriciteit weerstaat
en gulzig kolen verslindt in een warme oven,
een afspiegeling van mijn eigen vurig eind
Hoboken mag mij binnenkort verwachten, als
ik de sigaret niet afzweer

Ik dwing mijn hoofd tot wat minder doemdenkerij,
maar ben zelfs te vroeg voor de ochtendkrant
mijn kater houdt het ochtendritueel voor gezien
en kronkelt zich weer op tot een zwarte bal
vreselijk vermoeiend, die ochtendlijkheid

Mijn maag roert zich weer, koffie en een sigaret
dodelijk voor een vermoeide maag, die zich verzet
in cirkels van krampen die zich verspreiden tot
het uiterste punt, waar de rug haar fatsoenlijke naam
verliest en enkel comediens met een uitgestreken gezicht
flauwe grappen over maken, de natuur eist uitzinnig zijn tol,
ik sputter niet langer tegen en beklaag de volgende bezetter
van het kleinste kamertje

De ochtend is weer opgestart in alle hevigheid,
de krant is alweer gearriveerd voor de slapeloze,
ik maak hernieuwd kennis met de wereld
na mijn eigen opstoot van broeikastgassen

Methaan stijgt op naar de hemelsferen,
mijn eigen beperkte bijdrage, maar als iedereen
zo start, zie ik de toekomst somber in voor hete plekken
als Irak, binnenkort is België subtropisch


















zondag 2 december 2012

Zon

In deze donkere, duistere, zonloze dagen
verlang ik als geen ander naar de zon
ik droom ervan te overwinteren
in oorden als Thailand of Bali
maar moet het stellen met onze Belgische variant
van een troosteloos winterzonnetje

De winter blues slaat weer toe in alle hevigheid
niet meer buiten komen zonder laagjes aan
en een muts over ongekamde haren
ziet u, elk nadeel heb zijn voordeel, of andersom

Het enige leuke moment is
om na een uitstap in winterwonderland
met gloeiende oortjes en rode kaken
te genieten van wat warme choco

Ik ben geen voorstander van de winter
ruiten met vriesbeet, mekkerende auto’s, lastige batterijen
mensen worden bleek, verliezen hun zomerbruin
en daarmee hun gouden goed humeur
tenzij de ergerlijke positivo
die nu al uitkijkt naar sneeuw, jingle bells en de obligate kerstmarkt

Sinterklaas in nog niet geweest, het wasteland
van het vrieskoude seizoen moet nog ontplooien
enkel vodka kan mijn ziel verwarmen
en zorgen voor wat vrolijkheid

Een klein sterk watertje voor mij,
en ik klaag niet meer, tenzij mijn uitvergrote
lever het dit seizoen durft op te geven

Ik zie de zon, ik ben de zon
ik fluister je naam en blaas kringetjes in je winteradem
gelukkig stralen je ogen als nooit tevoren
als je je handen wrijft en vrolijk lacht,
en je rode kaakjes opwarmt aan de warme choco
die ik stiekem heb aangelengd met Ruslands glorie

Moskovskya en Stolichnaya for president!
 












Een klein woord van dank

Een klein woord van dank
voor u, de onbekende lezer,
ik ken u niet, toch neemt u de moeite om
te klikken op het geraaskal van een onbekende

Behalve jij, Annita, jou ken ik wel
voel je niet aangesproken, maar graag
had ik iedereen gekend en een handtekening
op je borsten gezet

Serieus, ik bedank u van harte
ik word altijd blij als ik naar de statistieken kijk
tenzij u weer eens lui bent geweest, en iets beters
te doen had in uw drukke leven dan even te dubbelklikken

Ik ben verguld, ik word blij van mijn geschrijf
de ultieme uitlaatklep, mijn privé-therapeut
die niet tegenspreekt en mijn perversieën deelt

Van u ben ik niet zeker, al wil ik wel schrijven voor elk van u,
wil ik uw leven delen achter de kamerplanten
al komt u waarschijnlijk terug voor wat emotioneel nudisme
ik stel u gerust, thuis hou ik meestal de kleren aan
maar mijn hart staat open, en de gevoelens mogen
buitenstromen als waren het teksten van De Sade

Gevangengenomen zal ik niet meer worden,
ik leef in een samenleving met veel vrijheden
al trekt u waarschijnlijk wel eens een gestileerde
wenkbrauw op als ik in uw schedel zit

Ik ben u dankbaar, veel dank aan ieder van jullie
voor mijn mooie statistieken , die ik te obsessief
uitpluis om nog te kunnen spreken van vrijblijvendheid
ik dank u, anonieme lezer, achter uw scherm
voor mij mag u naakt zijn, als u dit leest, graag zelfs
ik vermoed een ongelooflijke schoonheid achter elk van u